Όταν οι άνθρωποι τον θάνατο ενθυμούνται
τους πιάνει έν' άγχος, μι' αναγούλα
μια τάση για εμετό.
Χάνουν τη γη κάτω απ' τα πόδια τους την ώρα εκείνη,
τα μάτια κλείνουν
κι η σκέψη τους είν' άβυσσος.
Κι έτσι χαμένοι μόνοι και μικροί μέσα στην απεραντοσύνη,
έναν Θεό αναζητούν
τον πόνο τους να σβήσει.
Ψάχνουν ιεροκήρυκες, δρυίδεις,
προφήτες και Πυθίες
να καθησυχαστούν πως την ψυχή τους θε να σώσουν.
Φοβού!
Μηδέ δρυίδεις - μηδέ προφήτες και Πυθίες γνωρίζουν την Αλήθεια,
μήτε Θεός θα σώσει την ψυχή σας!
Αγαπάτε, άνθρωποι!
Μικροί, μεγάλοι και τρανοί, φτωχοί και βασιλιάδες
μην ερευνάτε για Θεούς και δαίμονες
και παρά φύσιν άλλες τέτοιες δοξασίες.
Αγαπάτε, άνθρωποι!
- η αγάπη θα σας σώσει.
Titi
Πολύ ενδιαφέρον αυτό που είπες! Thank you