Deviant Login Shop  Join deviantART for FREE Take the Tour
×

:icondionyziz: More from dionyziz


More from deviantART



Details

Submitted on
April 10, 2010
File Size
42.5 KB
Link
Thumb

Stats

Views
349
Favourites
2 (who?)
Comments
2
Downloads
4

License

Creative Commons License
Some rights reserved. This work is licensed under a
Creative Commons Attribution 3.0 License.
×
Το τιμόνι του αυτοκινήτου είχε εκείνη την ευχάριστη δερμάτινη υφή που τα χέρια μου είχαν σχεδόν λησμονήσει. Το κράτησα με ικανοποίηση μέσα στις ζεστές μου χούφτες νιώθοντας τις σαρκώδεις εγκοπές του όπως το ψηλάφιζα απαλά με τα δάχτυλά μου ασυναίσθητα, και το έστριψα λίγο προς τα αριστερά κάνοντας έναν ελαφρύ ελιγμό καθώς διασχίζαμε την πλαγιαστή στροφή πάνω στην οποία βρισκόταν το τεράστιο γυάλινο κτίριο της Κεντρικής Τράπεζας που μόνο δέος σου προκαλούσε κάθε φορά που θα το έβλεπες. Μέσα στη νύχτα, τα τζάμια του δεκάτου τρίτου ορόφου πλάι στον οποίο περνούσαμε αντικατόπτριζαν τα φώτα των αυτοκινήτων, κόκκινα και λευκά και κίτρινα, που κινούνταν σε κάθε μεριά της πόλης που μπορούσες να δεις, και γέμιζαν το οπτικό μας πεδίο ευχάριστα.

Με μία μικρή κίνηση του βραχίωνα, άλλαξα λωρίδα και βρεθήκαμε ένα επίπεδο ψηλότερα, να χαζεύουμε και πάλι τα φώτα της πόλης καθώς κινούμασταν με γρήγορη ταχύτητα δίπλα από γυάλινα κτίσματα διαφόρων μεγεθών που στόλιζαν τους εναέριους διαδρόμους της πόλης, οι οποίοι -καμιά φορά ομολογουμένως- τόσο ίδιοι φάνταζαν όλοι από τις λωρίδες φωτός που καθόριζαν τις επιτρεπόμενες πορείες των αυτοκινήτων, που τα διάφορα εταιρικά συμπλέγματα τα οποία ήταν χτισμένα δίπλα τους ήταν εκείνα που έδιναν μία νότα διαφοροποίησης και έκαναν κάθε διαδρομή ενδιαφέρουσα. Διόρθωσα ελαφρά την κίνηση του οχήματός για να ισορροπήσω στην καινούργια λωρίδα που διασχίζαμε, χαζεύοντας τώρα τριγύρω μέσα από τα φιμέ τζάμια τους μεσαίους ορόφους των διαφόρων οικημάτων που στέγαζαν τις μεγάλες επιχειρήσεις της πόλης, στο κέντρο ακριβώς του Ελσίνκι.

Παρ' όλο που κάθε άλλο παρά ασυνήθιστο θέαμα αποτελούσε, αντλούσα μεγάλη απόλαυση από το να χαζεύω, βρισκόμενος στις υψηλότερες λωρίδες, τα αυτοκίνητα που πετούσαν στις πιο χαμηλές λωρίδες από τη δική μου, θέαμα πραγματικά χαοτικό όταν βρίσκεσαι στο δέκατο τρίτο επίπεδο σε δρόμους με τέσσερις ή πέντε λωρίδες ανά επίπεδο όπως εκείνος που διασχίζαμε. Οι συνεχείς εναλλαγές φωτός, σε συνδυασμό με τη μεγάλη ταχύτητα στον αέρα, προκαλούσαν στην ψυχή μου τέτοια έκσταση, που συχνά όταν περιεργαζόμουν τούτο το θέαμα, ξεχνούσα κάθε άλλο τι που υπήρχε γύρω μου, και δεν ήταν απρόσμενο που, όταν πήγα σχεδόν να χάσω μία στροφή παρακολουθώντας την κίνηση στα χαμηλά στρώματα από το παράθυρο πλάι στον αριστερό μου ώμο, ο αυτόματος πιλότος του αυτοκινήτου ανέλαβε την πλοήγηση.

Νιώθοντας το τιμόνι πια χαλαρό ανάμεσα στα δάχτυλά μου, και βλέποντας την πορεία μας να αλλάζει χωρίς την παρέμβασή μου και την ενδεικτική λυχνία της χειροκίνητης οδήγησης να έχει σβήσει, το άφησα από τα χέρια, και το παρακολούθησα να μαζεύεται αθόρυβα και να μπαίνει μέσα στο ταμπλό το αυτοκινήτου, στην θήκη η οποία αμέσως έκλεισε και αντικαταστάθηκε από την επέκταση της λείας οθόνης αφής που κάλυπτε όλο το ταμπλό και αυτή τη στιγμή ήταν εντελώς μαύρη, εκτός από το σύστημα μουσικής στο κέντρο, του οποίου οι μπάρες έντασης έπαιζαν ασταμάτητα στα χρώματα του μπλε. Άγγιξα ελαφρά το κουμπί της έντασης και χαμήλωσα τους χαλαρωτικούς τόνους lounge που συνέχισαν να ακούγονται.

"Έχεις ξεχάσει πια να οδηγείς," γέλασες, γυρίζοντας και κοιτάζοντάς με μέσα στο σκοτάδι του αυτοκινήτου. "Πόσους μήνες έχεις να το δοκιμάσεις;"

"Όχι, δα!" αναφώνησα. "Είναι απλώς ότι παρασύρομαι από το θέαμα," μίλησα χαμηλόφωνα, και εκμεταλλεύτηκα αυτή την ευκαιρία για να κοιτάξω μέσα από το παράθυρό μου τα αυτοκίνητα που πετούσαν στις ψηλότερες λωρίδες. Το μεταλλικό υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένο το κάτω μέρος τους, αντανακλούσε το φως σε διάφορα χρώματα, και έκανε τον ουρανό να φαντάζει σαν ένα μεγάλο καλειδοσκόπιο γεμάτο δέσμες και σημεία φωτός.

"Όμορφα είναι," είπα τότε, και δεν δίστασες αμέσως να διαμαρτυρηθείς γκρινιάζοντας "πιο όμορφα θα ήταν αν όλα αυτά τα φώτα ήταν πραγματικά αστέρια, αλλά τέτοιο πράγμα μες στην πόλη είναι αδύνατο," αλλά δεν άργησες να χαμογελάσεις ξανά αφού γνώριζα ότι απολάμβανες το θέαμα των φώτων της νυχτερινής πόλης όσο κι εγώ. "Γκρινιάρη," σε πείραξα, και γελάσαμε μαζί.

Το αυτοκίνητο μάς οδηγούσε τώρα προς τα έξω από το πιο κεντρικό σημείο της πόλης, και ακριβώς από κάτω μας βλέπαμε πως διασχίζαμε το ποτάμι της πόλης - δεν ήταν βέβαια αληθινό ποτάμι, αλλά είχε προκύψει από την επαναδόμηση του σχεδίου πόλης του 2021, και στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά ένα πολύ στενό κομμάτι θάλασσας, λίγα από τα τμήματα που δεν είχαν καλυφθεί από τεχνητό έδαφος, που τόσο έμοιαζε με ποτάμι που οι ντόπιοι δεν άργησαν να το ονομάζουν έτσι. Ακόμα και κάτω από τις υπόλοιπες λωρίδες αυτοκινήτων που έβλεπε κανείς από πάνω του, τα φώτα των ποταμόπλοιων, όπως τα έλεγαν κοροϊδευτικά οι κάτοικοι, ήταν ευδιάκριτα και σε προσκαλούσαν να προσγειωθείς για να τα επισκευθείς και να διασκεδάσεις με ένα ποτό, αφού αυτός ήταν άλλωστε και ο μοναδικός λόγος υπαρξής τους. Αποφύγαμε, όμως, τον πειρασμό για να επιτρέψουμε στο όχημα να κατευθυνθεί προς τον προορισμό του.

Αφού διασχίσαμε το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης και αρχίσαμε να βγαίνουμε από την περιοχή που ήταν κατάκτιστη σε ουρανοξύστες, ένιωσα να επιταχυνόμαστε αθόρυβα, αλλά αισθητά, καθώς εισερχόμασταν στην περιοχή αυτόματης μόνο κυκλοφορίας. Πολλές φορές ένιωθα την επιθυμία να πιάσω το τιμόνι σε αυτές τις περιοχές που τόσο όμορφο οδικό δίκτυο είχαν να επιδείξουν, όμως βέβαια ήταν κάτι το απαγορευμένο και άκρως επικίνδυνο, και ακόμη και αν εγώ το ήθελα, το αυτοκίνητο δεν θα μου το επέτρεπε, καθώς οι ταχύτητες κίνησης ήταν τόσο τεράστιες, που τα αντανακλαστικά και του καλύτερου αγωνιστικού οδηγού δεν θα μπορούσαν να τον καταστήσουν ικανό να πιλοτάρει τόσο γρήγορα.

Δίπλα μας, κάτω μας, και πάνω μας, περνούσαν γρήγορα άλλα οχήματα διαφόρων τύπων με ταχύτητα αρκετά μεγάλη ώστε να αδυνατούμε να τα παρατηρήσουμε λεπτομερώς, και οι λωρίδες φωτός που ρύθμιζαν τα όρια κάθε επιπέδου προηγουμένως, τώρα είχαν εξαφανιστεί, αφού δεν ήταν πλέον αναγκαίες καθώς η οδήγηση ήταν αυτόματη. Γυρνώντας το βλέμμα μου από το περιβάλλον τοπίο προς το ταμπλό, άγγιξα συνθηματικά την οθόνη στο μέρος μου, και εκείνη ανταποκρίθηκε υπάκουα αναγνωρίζοντας τα αποτυπώματά μου. Στα γρήγορα, απάντησα πληκτρολογώντας ένα σύντομο κείμενο σε ένα μήνυμα από τη δουλειά, και στη συνέχεια επιδόθηκα στο να παίζω και να χαζεύω τις αντιδράσεις της οθόνης στην κίνηση του δακτύλου μου μπρος και πίσω.

Πιάνοντας αργά το χέρι μου, ψιθύρισες τότε: "Αυτές οι μέρες όπως η σημερινή είναι από εκείνες που απολαμβάνω περισσότερο από κάθε άλλη."

"Το ξέρω," ανταποκρίθηκα γυρνώντας και χαμογελώντας σου. "Όσο κι αν μου αρέσει να είμαι δημιουργικός και να φτιάχνω πάντα καινούργια πράγματα, περνώ τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου εκεί που πάμε," είπα σκύβοντας τα μάτια στα καθίσματα και αφήνοντας το δάχτυλο από την οθόνη να πέσει μέσα στο χέρι σου, πρόθεση που η οθόνη του αυτοκινήτου μάλλον αντιλήφθηκε, γιατί έσβησαν πια όλα τα φώτα που είχε, συμπεριλαμβανομένων και των ενδείξεων της μουσικής, παρ' όλο που στο βάθος συνέχιζε να παίζει μία μελωδία χαλαρωτική, που όμως καθόλου δε σου τραβούσε την προσοχή.

"Έχει περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά," μίλησες. "Το μυαλό μου ξεκουράζεται και η ψυχή μου γεμίζει με εφόδια ενέργειας από την όλη ομορφιά και μαγεία όταν το αντικρίζω."

Στην δεξιά πλευρά του δρόμου, μακριά στα νότια, φαίνονταν τα φώτα της πόλης που είχαμε αφήσει πίσω μας για να ταξιδέψουμε προς τον νυχτερινό προορισμό μας. Ακόμη και τόσο μακριά να κοίταζε κανείς, η ταχύτητα που αντιλαμβανόταν ήταν μερικές φορές τόσο τρομακτική που σε ανάγκαζε να εστιάσεις τη ματιά σου ξανά μέσα στο όχημα που καθόμασταν οι δυο μας, από τον ίλιγγο που προκαλούσε. Από την άλλη μεριά, διακρίνονταν χιόνι, χιόνι μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι.

Ένιωσα στο στομάχι μου μία αγαλλίαση τη στιγμή εκείνη, και το χαμόγελο έλαμψε στο πρόσωπό μου. Γύρισα και σε κοίταξα: τα μάτια σου που είχαν μείνει ακριβώς τα ίδια όλα αυτά τα χρόνια, και το πρόσωπο που τόσο νέο το γνώρισα και τόσο πιο ηλικιωμένο το έβλεπα τώρα, να παραμένει για μένα εκπρόσωπος της ίδιας προσωπικότητας και όλων εκείνων των στιγμών του παρελθόντος που κρατούσε φυλαγμένες. Η παιδικότητα στα πράγματα που απολαμβάναμε από κοινού δεν είχε χαθεί ποτέ από τους δυο μας.

Έσφιξα το χέρι σου που με κρατούσε ακόμη, και σε έφερα κοντά μου κλείνοντας τα μάτια και τυλίγοντας γύρω σου τα μπράτσα μου, σε μια ζεστή αγκαλιά όπως εκείνες που πάντα με έκαναν να νιώθω την ηρεμία που τίποτε άλλο στον κόσμο δε μπορούσε να μου δώσει, γνωρίζοντας εκείνη τη στιγμή ότι μοιραζόμασταν μία κοινή γαλήνη και ότι ένιωθες την ίδια χαρά με εμένα για το ότι επιτέλους είχε έρθει η ώρα.

Από μακριά, άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ο προορισμός μας.
Ένα κειμενάκι που είχα γράψει παλιότερα και αποφάσισα να το δημοσιεύσω τώρα.
:iconcarolinux:
carolinux Featured By Owner Aug 26, 2011  Hobbyist General Artist
Μ'άρεσε πολύ. Με μετέφερε όντως σε κάποια ζεστή νύχτα στην Αθήνα με φωτάκια παντού, φουτουριστικό or not. ^^
Reply
:icondionyziz:
dionyziz Featured By Owner Nov 18, 2011
Ευχαριστώ :)
Reply
Add a Comment: